#عبدالرضامدرسزاده
چند روزی است به مناسبت سالگرد سی و یکم درگذشت شادروان حاجآقاحسن تفضلی معروف به ارباب تفضلی و ملقب به پدر صنعت نساجی ایران گروههای مجازی سرگرم گرامیداشت نام و یاد ایشان شدهاند و بعضا پس از یکی دو روز کار را تا سال بعد همین هنگام رها میکنند.
بیشتر این دوستان جوان که در کار این گرامیداشت مسوولانه و صمیمانه عمل میکنند، البته بعد از درگذشت ایشان به دنیا آمدهاند و از هول و هراس سالهای نخست پس از انقلاب چندان خبر ندارند که هبجانات مردم پای منبرهایی گل میکرد، که بر سر آن تفضلی را طاغوتی و ... مینامیدند و لابد خبر ندارند که دختر و داماد ایشان چگونه از کشور خارج شدند و آسیبها دیدند و اموالشان به ورطه مصادره افتاد.
از اینها دردناکتر ، نپرداختن اهل تحلیل به علل و عواملی است که کارخانجات معظم ریسندگی و بافندگی مبراث همان مرحوم تفضلی را با خاک یکسان کرد و آهی جانکاه بر دل و جان همگاننشانید.
تفضلی اکنون نماد مردی صبور و مصمم و معتقد به هدف است که از هیاهو نهراسید، خانه گلی و محقر خویش را با شمال شهر رفاه و بیخیالی و فخرفروشی عوض نکرد و آلاف و الوف خویش را صرف محرومیتزدایی و نان در سفره مردم بیپناه نهادن کرد و سودای اقامت در غریبستان فرنگ را از ذهن خویش پاککرد و مریدانه پای منبر روضه امام حسین علیهالسلام نشست و اشک ریخت.
تجربه رفتار با مردی بزرگ چون تفضلی به ما میآموزاند که با شعار زندگی نکنیم، به صرف کراوات قضاوت نکنیم و بدانیم که شهر انباشته از تفضلیها نیست که به آسانی بتوان یکی دیگر جای او نشاند.
این که ارباب صنایع هم امروز با افتخار از تفضلی یاد میکنند یکمعنیاش فتحناشده ماندن این قله انسانیت وکارآفرینی است.
اکنون هزاران هزار پیرمرد از کارافتاده و بیوگانی که مستمریبگیر بیمه هستند از سفرهای که او نهادهاست بهرهمند میشوند و دعاگوی روح پاک او هستند که باقیات صالحاتی شکوهمند است.
چه خوب است کوشش کنیم حال که به مدد صنعت و تجارت تفضلی شدن ناممکن نیست، تفضلی ماندن را وجهه همت خویش قرار دهیم تا مجموعهای از نام و نان و ایمان و وجدان و غفران زینتبخش روزهای پس از ما باشد.
غفرالله لنا و له